Aanvechten van de WOZ-waarde en het "no cure no pay"-verdienmodel

Inleiding

De WOZ-waarde (Woningwaarde Onderzoek Zuid-Nederland) speelt een centrale rol in de berekening van lokale belastingen zoals de gemeenteheffing en waterschapslasten. Omdat deze waarde直接影响 de belastingvoeten, is het van belang dat de WOZ-waarde accuraat en eerlijk bepaald wordt. Wanneer een huiseigenaar twijfelt aan de juistheid van de toegewezen waarde, kan hij of zij een bezwaar indienen. In de afgelopen jaren is er een toename van zogenoemde "no cure no pay"-bureaus die deze taak uitvoeren namens huiseigenaren. Deze bureaus werken op basis van een model waarbij huiseigenaren alleen betalen als het bezwaar succesvol is.

Deze werkwijze is aantrekkelijk, maar heeft ook geleid tot kritiek vanwege mogelijke cowboypraktijken en financiële consequenties voor gemeenten. In dit artikel bespreken we de werking van het aanvechten van de WOZ-waarde, het no cure no pay-model, de invloed op huiseigenaren en gemeenten, en de maatregelen die worden genomen om mogelijke nadelige gevolgen te beheersen.

Het aanvechten van de WOZ-waarde

De WOZ-waarde wordt jaarlijks vastgesteld door gemeenten en dient als basis voor de berekening van gemeentebelastingen. Een onjuiste WOZ-waarde kan leiden tot hogere belastingen, wat voor huiseigenaren onverhoopt kan zijn. Daarom is het mogelijk om bezwaar te maken tegen de WOZ-waarde. Dit proces bestaat uit meerdere stappen en kan worden uitgevoerd door de eigenaar zelf of via een derde partij, zoals een juridisch of fiscaal kantoor.

Wanneer een bezwaar wordt ingediend, beoordeelt de gemeente of de waarde correct is. Indien het bezwaar wordt ingetrokken, kan de WOZ-waarde worden aangepast. In sommige gevallen wordt het bezwaar ook voorgelegd aan de rechter. Huiseigenaren kunnen op basis van juridische argumenten aantonen dat de WOZ-waarde niet accuraat is, bijvoorbeeld door verkeerd vergelijkingen met vergelijkbare woningen of fouten in de beoordeling van de staat van onderhoud.

Volgens de bronnen is het aanvechten van de WOZ-waarde in de afgelopen jaren sterk toegenomen, onder andere door het gebruik van externe bureaus. Deze bureaus stellen bezwaren in, vaak op basis van een no cure no pay-arrangement, waarbij de huiseigenaar alleen betaling plicht is bij een positief resultaat.

Het no cure no pay-model

Het no cure no pay-model is een specifiek verdienmodel dat wordt toegepast door zowel juridische als fiscale bureaus. In het kader van het aanvechten van de WOZ-waarde betekent dit dat huiseigenaren geen kosten maken tenzij het bezwaar leidt tot een verlaging van de WOZ-waarde. Deze werkwijze wordt gezien als risicoloos voor de huiseigenaar, aangezien er geen financiële inzet is bij een negatief resultaat.

Volgens bronnen zoals Kosteloosbezwaar.nl en WOZadviseurs.nl is dit model erg populair geworden bij huiseigenaren. Deze bureaus stellen bezwaren in en indien nodig brengen zij de zaak voor de rechter. Bij een gunstig resultaat ontvangt de huiseigenaar een vermindering in de belastingaanslagen, en betaalt hij of zij een vergoeding aan het bureau. Deze vergoeding komt vaak uit de besparing die is gerealiseerd.

Het model is niet zonder kritiek. Zowel de Waarderingskamer als de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten) hebben opgemerkt dat dit model leidt tot mogelijke ongewenste gevolgen. Zo kan het model bijdragen aan het indienen van bezwaren op basis van oppervlakkige of ongegronde argumenten, met als gevolg dat gemeenten extra werk moeten doen om deze bezwaren te beoordelen. Daarnaast kan het verdienmodel van deze bureaus leiden tot een verdere toename van bezwaren, terwijl de gemiddelde besparing per huiseigenaar relatief klein is.

Invloed op huiseigenaren en gemeenten

Het gebruik van no cure no pay-bureaus heeft zowel positieve als negatieve gevolgen voor huiseigenaren en gemeenten. Voor huiseigenaren is het model aantrekkelijk omdat het geen financieel risico inhoudt. Er zijn meerdere getuigenissen van huiseigenaren die aangeven dat ze dankzij deze bureaus een verlaging van hun WOZ-waarde hebben gekregen, waardoor hun belastingaanslagen zijn gedaald. Volgens sommige bronnen ligt de gemiddelde besparing op ongeveer € 221,- per jaar, wat vooral voor langdurige huiseigenaren een aanzienlijke som kan betekenen.

Aan de andere kant kunnen gemeenten onder druk komen te staan door het indienen van grote aantallen bezwaren. Deze bezwaren vereisen tijd en middelen om te beoordelen, wat kan leiden tot vertragingen in het proces. Daarnaast betalen gemeenten in sommige gevallen vergoedingen aan deze bureaus wanneer de WOZ-waarde wordt aangepast, wat niet altijd eerlijk wordt ervaren. De overheid en VNG zien dit als een probleem en hebben daarom maatregelen genomen om het verdienmodel van deze bureaus in te perken.

Maatregelen tegen ongewenste praktijken

In 2023 kondigde staatssecretaris Marnix van Rij aan dat er maatregelen zouden worden genomen om de praktijken van no cure no pay-bureaus te beperken. Deze maatregelen zijn een reactie op de kritiek van onder andere de VNG en de Waarderingskamer, die al jaren waarschuwen voor mogelijke ongewenste gevolgen van deze werkwijze. De maatregelen richten zich op het aanpakken van het verdienmodel van deze bureaus en het verbeteren van het bezwaarproces voor huiseigenaren.

Een belangrijke maatregel is het inperken van de vergoedingen die gemeenten aan deze bureaus uitkeren. Tot nu toe kregen bureaus een vaste vergoeding wanneer een bezwaar leidde tot een wijziging van de WOZ-waarde. Deze vergoedingen worden nu verlaagd of volledig stopgezet. Daarnaast wordt er meer nadruk gelegd op het informele contact tussen gemeenten en huiseigenaren bij het aanvechten van de WOZ-waarde. Dit betekent dat gemeenten meer betrokken worden bij het proces en dat huiseigenaren eerst contact moeten opnemen met de gemeente voordat een bezwaar kan worden ingediend.

De nieuwe maatregelen worden verwacht te worden ingevoerd in de loop van 2024. Het doel is om het aantal bezwaren te beperken en het proces eerlijker en efficiënter te maken. Daarnaast wordt er gewerkt aan het verbeteren van de transparantie van het proces, zodat huiseigenaren beter geïnformeerd zijn over hun rechten en mogelijkheden.

Conclusie

Het aanvechten van de WOZ-waarde is een belangrijk recht dat huiseigenaren hebben. Het no cure no pay-model heeft in de afgelopen jaren geleid tot een toename van bezwaren en heeft voor huiseigenaren een risicoloos alternatief geboden voor het zelf indienen van bezwaren. Echter, deze werkwijze heeft ook geleid tot kritiek vanwege mogelijke cowboypraktijken en financiële consequenties voor gemeenten.

De overheid en de VNG hebben daarom maatregelen genomen om het verdienmodel van deze bureaus in te perken en het bezwaarproces eerlijker te maken. Deze maatregelen richten zich op het beperken van vergoedingen aan bureaus, het verbeteren van het contact tussen gemeenten en huiseigenaren, en het verlagen van het aantal bezwaren. De verwachting is dat deze maatregelen leiden tot een efficiënter en eerlijker proces voor alle betrokkenen.